Sunday, January 9, 2011

பௌர்ணமி வெளிச்சத்தில் அமாவாசை இருட்டு …



சாரல் தெளித்த

சாலையொன்றில்

சாயங்கால நேரம்.

மழைவந்து நனைக்க

மருங்கி மதில் மீதில்

சாய்ந்து நின்றேன்.

வாடா மலரொன்றின்

வயதொத்த ஒருத்தி

சரீரம் நனைந்தும்

வாடியவளாய் இருந்தாள்.

நிலவான அவள் முகத்தில்

பொலிவில்லை.

பௌர்ணமி வெளிச்சத்தில்

அமாவாசை இருட்டு.

செக்க சிவந்ததொன்று

சிவந்தவளின் முகத்திலில்லை.

நிறங்கள் நீர்த்தவளாய்

வெறுமையை போர்த்தியிருந்தாள்.

அவள் அருகிலமர்ந்து

கேட்டேன்

ஆனாலும் உனை சுற்றி

ஆயிரம் ஆடவர் கண்.

என்னடி வைத்திருக்கிறாய்

உன்னிடத்தில்

மட்டுமென்றேன்.

சற்றே சிரித்தும்

கொஞ்சம்

முறைத்தவள் சொன்னாள்.

அறியாமலா என்னிடத்தில்

தைரியம் கொண்டு

அருகமர்ந்து பேசுகிறாய்.

ஆயிரம் ஆடவர் கண்களில்

உமதொன்றும்

உள்ளதடா!

இறந்திட்டான் என் கணவன்

எமை இத்தனைக் கண் நோக்குதடா!


Widget byLabStrike


No comments:

Post a Comment