Tuesday, September 28, 2010

இருட்டில்..



ஆளரவமற்ற அமாவாசையின்

அமைதி இரவு.

தூரத்துப் பூச்சியின் இரைச்சலில்

சலங்கையின் ஒலி.

கம்பிமீதில் காய்ந்து தொங்கும்

வேட்டியின் ஆவி அவதாரம்.

சலனமற்ற பின்னிரவில்

ஜன்னல்மூடும் சத்தம்.

காய்ந்த வயிற்றின் வேதனையில்

ஊளையிடும் நாய்.

உணவு தேடும் ஆந்தையின்

அகங்காரமிக்க அலறல்.

மின்மினிப் பூச்சியின்

கண்சிமிட்டும் ஒளி.

பதட்டத்தில் நடக்கின்றபோது

பின் தொடரும் ஓசை.

இவையெலாம்...

இல்லாத பேயை

இழுத்து வருகின்றன என்னிடம்..

Widget byLabStrike


12 comments:

  1. என் சிறுவயது ஞாபகம் வருகிறது. இப்படி பயந்த காலங்கள் உண்டு. ஒரு சிறு சம்பவம் சொல்கிறேன். என் தம்பிகளை பயமுறுத்துவதற்காக சுவற்றில் நான் ஒரு எலும்புகூடு படத்தை வரைந்து வைத்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து எல்லோரும் வெளியே செய்ன்று விளையாட போய்விட்டோம் நான் தண்ணீர் குடிக்க வீட்டுக்கு வந்தேன். நான் வரைந்த படத்தை பார்த்து நானே பயந்து விட்டேன்.

    இப்போது நினைத்தாலும் சிரிப்பாக வருகிறது! :-)

    ReplyDelete
  2. உங்களின் படமே உங்களை மிரட்டி விட்டதா..ஹா..ஹா..
    நம் சமுதாயம் நம்மை பயமுறுத்தி வைத்திருந்திருக்கிறது..

    ReplyDelete
  3. idhu engayo ketta mari iruke?!!!!

    ReplyDelete
  4. பயமுறுத்துறிங்க நண்பா.
    Nice.

    ReplyDelete
  5. துணிவு இருக்கின்ற பேயையும் விரட்டியடிக்கும் :-)
    நல்ல கவிதை

    ReplyDelete
  6. ஆமாம் ..நன்றி நண்பரே..

    ReplyDelete
  7. ஆமாம்,. நண்பர்கள் சொல்வது போலவே எனக்கும் சிறுவயது பேய்கள் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன. தனிமையும் இருட்டும் எத்தனை முறை என்னை பயம் கொள்ள செய்திருக்கின்றன. விதவிதமான கதைகள், விதவிதமான பேய்கள் அப்பப்பா@.

    ஆனால் அவைகளை மறந்தேவிட்டேன் என்பதை இப்போதுதான் உணர்கிறேன். ஒரு வேளை பேய்களும் என்னை மறந்துவிட்டனவோ!.:-)

    ReplyDelete
  8. ஹா..ஹா..ரசனையாய் எழுதியிருகிறீர்கள் நண்பரே..

    ReplyDelete