Saturday, May 22, 2010

வாடியது குளிர்

அந்த மழைக் காலத் தருணத்தில் தான்...

என் கானக் குயிலை ஓர் நாள் காணச்சென்றேன்.

கோயில் நகரத்தின் னூடே ஓர் கோபுரக் கோயிலுக்கு

அருகே...

அவள் குடியிருந்த வீடு..

என் தேவதையின் கோயில்.

அவள் அறையருகை எட்டியதும்

என் அலைபேசி எனைக் கேட்க்காமல்

அனிச்சை செயலாய்..

அழைக்கிறது அவளை.

உடனே வாடா

எனக்காய் காத்திருந்ததோ அனிச்சை மலர்..

ஆனந்தம் கொண்ட அழைப்பு அது.

உனைபார்க்க வந்தேன்

எனைபார்க்க வந்தானோ வருணன்..

எனை வாட்டி விட்டானடி..

குளிரில் நானும் வாடி விட்டேனடி

முழுதாய் நனைந்தேன்

என்கிறேன் நான்.

நானும் நனைந்திட்டேனடா

பாவி...என்கிறாள்

அறையில் இருக்கிறாய்

எப்படி நனைந்தாய்?

என்கிறது என் முனை.

உனதன்பில் என்கிறது

என்கிறது எதிர் முனை.

வருகிறேன் உன்னிடம்

தருகிறேன் என்னை

என்ன செய்வாயோ-என்னை..

எனை வாட்டுகின்ற குளிரை -நீ

வாட்டிட வேண்டும்.

-என் நிபந்தனை.

வாடா முதலில்..

உனைப்பாராது வாடிய இம்மலரை-நீ

வாடா மலராக்கு.

-பதில் நிபந்தனை.

வாடிய மலரை மலரச் செய்கிறேன்-நான்

வாட்டிய குளிரை வாட செய்கிறேன்-அவள்

இருவரின் உடன்படிக்கை.

நான் அவள் அருகில் சென்று

ஈரம் காயாமல் இறுக்கி அணைக்க-அவள்

ஈரமானாள்.

அவள் அன்பின் அரவணைப்பில்-காய்ந்தது

என் தேகம்-வாடியது குளிர்.

Widget byLabStrike


4 comments: