Monday, February 1, 2010

தனிமைத் தாகம்



அந்த கனத்தில் தான்

கட்டுப்பாடுகளற்ற

கதைகளும்,கவிதைகளும்

பிறக்கின்றன.

மனம் திருவிழாவில்

தொலைக்கப்பட்ட

பிள்ளையின் குணமாய்

அழுது வழிகிறது.

எல்லைகளற்ற இன்பம்

ஏதோ எல்லையை தொட

எத்தனித்தவனாய்

எகிறி குதிக்கிறேன்.

சொத்தழிந்து

பித்துபிடித்தவன் போல்

பிதற்றல்.

தோற்றுப்போகிறேன்

வாகை சூடி

மகுடம் ஏற்கிறேன்.

செறிக்கப்பட்ட உணவு,

நீண்டு விட்ட நகங்களின்

எச்சமாய்

நினைவுகளின் நீட்சி.

புலனின் பசி

என்னில் அகப்படாமல்

கட்டுப்பாடுடைத்து,காமனுக்காய்

கம்பளம் விரிக்கிறது..

என் தனிமையின் தாகம்

மௌன மொழியாய்

என்னில் விடுவித்து

எங்கோ தொலைகிறது.

என்னை தொலைக்கிறது.

Widget byLabStrike


2 comments: